Van machteloos naar weerbaar.

Iedereen heeft het over AI. Het zit in je mailbox, je telefoon, je kinderen hun huiswerk. Het komt op je af als een sneltrein, en je krijgt twee smaakjes voorgeschoteld: de hype (alles wordt geweldig, doe mee of mis de boot) of het doemdenken (de robots komen ons halen, het is te laat).

Allebei even nutteloos.

Want diep vanbinnen knaagt er iets anders. Iets dat noch de techbro's noch de doemdenkers benoemen. Een onbehagen waar je de juiste woorden voor mist.

Most “AI education” today is marketing in disguise. Tech bros telling you to “just use the tools,” influencers chasing clicks, and CEOs hyping their next valuation.

None of it answers the questions that actually matter:

• Wie wordt hier eigenlijk beter van?

• Wat is het einddoel van dit alles?

• Op wiens data worden deze modellen getraind, en heeft iemand dat gevraagd?

• Wiens arbeid wordt hier stilletjes geëxploiteerd?

• Is dit echt zo onvermijdelijk als ze ons doen geloven?

• En heeft AI een andere impact op vrouwen, op mensen van kleur, op wie al minder macht had?

Dat onbehagen van jou? Dat klopt. Het is geen gebrek aan kennis. Het is geen kuur die je moet wegademen met nog een productiviteitstool. Het is je kritische geest die aan je mouw trekt.

En daar gaan we iets mee doen.